http://www.sosyomat.com/ tr-tr 40 blog: find out bulutlu kış gecelerinde uçakların ışıkları denizde adeta bir yakamozu canlandırır. yalancı yakamoz denize düştüğünde bana tek hatırlattığı sen ve ardından bakıp seni benden uzklaştıran adımları saydığım o akşam gelir aklıma. o akşam bir yalancı yakamoz gibi uzaklardan geldin ve bir anda kayboldun. gözlerinde kaçamak bakışlar, peşinsıra ilerleyen hızlı adımların. yalancı yakamoz ben seni öyle sevdim ki bu şehrin tüm caddelerine, sokaklarına, duvarlarına yazsam sevgimi ağlar bütün şehir ağlar benim sevgime. seni, istasyonda umutsuzca beklediğim soğuk kış akşamlarında her vagon bir umut yeni bir hayal getirir bana ama neye yarar umutlar hayallerle o kadar fazla oyalandım ki artık anladım hiçbir duygu yerini alamaz sana beslediklerimin. sensizliğin en acı sesi son trenin düdüğü olur gece karanlığında menekşede. birden hayallerden uyanıp üşüdüğümü anlarım, zannederim işte o an içimdeki yerini kaybettiğini, taa ki ertesi akşam olup kendimi yine bomboş istasyonda buluncaya kadar. o zaman anlarım ki seni tüketmek için sol yanımı dikenli gürz gibi tüm damarları yırtarak içimi kanatarak atmam gerek. Fri, 21 Nov 2008 17:15:14 GMT 2375119-blog@http://www.sosyomat.com/ find out http://find-out.sosyomat.com/blog/2375119 hayatımızın her anı sürprizlerle dolu. yaptığımız her hareket söylenen her söz birini kırmaya hissedilen her duygu birini sevindirmeye veya birilerini parçalamaya sebebiyet verebiliyor. etrafta bulunan insanlar bazen size ellerinde olmadan kötülük yapabiliyorlar. bunlar belli sınırlar çerçevesinde kaldığında geri dönüşü olabiliyor, fakat yapılan haksızlık sizin kişi hakkındaki tüm fikrinizi değiştiriyorsa büyük bunalım o zaman baş gösteriyor. bu süreçte konuyla ilgili olan herkese düşman oluyor yanınızda bulunan her insana şüphe ile yaklaşıyorsunuz. söyleyeceğiniz çoğu sözcüğü düşünerek, tartarak ve sizi dinleyenin samimiyetine inanmadığınız için belki de yutarak, cümlelerinizi tamamlıyorsunuz.herşey açığa çıktı itiraflar yapıldı.... kafanızı kemiren sorular bitmiş oluyor artık. fakat bu hiçbirşeyin sonucu değil. aksine herşeyin başlangıcı oluyor sizin için. içinizle olan ve yalnızca kendinizle tartişabildiğiniz sonucu olmayan yalnızlıkla örülü bir yumak içine alıyor sizi. ne kadar çok düşünürseniz o kadar derine battığınızı o kadar saçmaladığınızı düşünüyorsunuz. halbuki en büyük uğraşınız, hiç kimseyi kırmadan, üzmeden çevrenizdekilerle bulunan ilişkilerinizi bir ömre yaymaktı. belki de bu amaç uğruda yol alıp fedakarlıklar yapıp kardeşlik dostluk bağları kurduğunuz veya kurduğunuzu düşündüğünüz insanların sizi hiç düşünmeden incitmeleri değil de, hiç ders almadan aynı hataları yapmanız insanlara yine gereğinden fazla değer vermenizdir sizi mutsuz eden. şimdi insanların yüzlerine gülüp fikirlerine, düşüncelerine onay verip, söylediklerine kafa sallarken acaba yalan mı diye düşünmekten kendinizi alamıyorsunuz. kontrolü kaybetmiş gibi hissediyorsunuz. yaşanan acılar insanı gerçekten olgunlaştırıyor. kontrolü kaybetmesine değil aksine hayatı olduğu gibi kabul ederek güven duygusunu törpülemesine yardımcı oluyor. Tue, 16 Oct 2007 19:58:11 GMT 856953-blog@http://www.sosyomat.com/ find out http://find-out.sosyomat.com/blog/856953